Archief: 2010

Column van Wim Boonstra (RABO) over ‘wat doet een bank wel en wat niet’

Onder staande column verscheen op 30 december 2010 in het FD; hij is te goed en de inhoud is te diep treurig om hem niet even op  mijn blog te zetten. Hier is de link (alleen voor abonnees): http://digikrant.fd.nl/20101230/public/pages/01005/articles/FD-20101230-01005006.html

Risico’s horen bij het leven
Wim Boonstra
Column

Iedere dag wanneer ik met mijn auto naar mijn werk ga, weet ik dat ik blootsta aan tal van gevaren.

Voor een deel kan ik die gevaren trachten te beïnvloeden door mijn eigen rijgedrag. Toch kan dat niet voorkomen dat een automobilist die aan het bellen is, mij van achteren ramt terwijl ik voor een rood stoplicht sta te wachten.

Risico’s behoren bij het leven, hoe graag wij dat ook anders zouden zien. Sommige risico’s kun je vermijden door ze niet op te zoeken.

Veel risico’s zijn echter onvermijdelijk.

Geef de ‘kickback’ nu ook een schop!

Op 1 december verscheen onderstaande column in de digitale editie van het FD.

Vorige week heeft de 2e kamer haar fiat gegeven aan de nieuwe provisieregels voor verzekeraars. Een belangrijke stap om ‘perverse’ prikkels in de financiele dienstverlening weg te nemen. We zijn er echter nog niet. Binnen de effectendienstverlening is er nog z’n prikkel, de ‘kickback’. De discussie is de laatste maanden in een stroomversnelling terecht gekomen, mede omdat AFM de vergoeding ter discussie stelde. Dat werd tijd want op 12 januari 2010 schreef ik nog een column getiteld ‘ fondsenaanbieders vinden ophef over de kickback gezeur’.

Robeco vindt de kickback een ‘raar’ fenomeen (uitspraak Borrie, Robeco). Dat mag een eufenisme genoemd worden. De kickback is niet raar, maar fout, zoals terecht als kop boven een ingezonden brief stond.  Klanten betalen al een vergoeding aan de beheerder voor advies over de portefeuille via de beheervergoeding. Daarnaast betaalt de klant impliciet voor het beheer van een fonds via de TER  die verrekend wordt in de koers van het fonds.

De fondsaanbieders stellen dat de kickback een vergoeding is voor de kosten die de beheerders maken voor marketing en rapportages.  Ik deel die mening niet. Als het al gaat om de vergoeding voor deze kosten, dan dient de kickback een vast bedrag te zijn en niet afhankelijk van de waarde van de beleggingsfondsen in het depot!  Maar de vermogensbeheerders hebben nauwelijks extra kosten. Die rapportages worden toch al gemaakt, de fondsen zijn gewoon onderdeel van de portefeuille. En in veel situaties betaalt de fondsenaanbieder zelf de reclame voor het fonds of betaalt de korting op transactiekosten.

Laten de fondshuizen er eerlijk vooruit komen. De kick back dient de verkoop te vergroten en niets anders. Een fondsaanbieder wil bij de bank of broker hoger op het schap komen en betaalt daar graag voor. Dat mag, maar dan dient de consument dit in ieder geval te weten (zo maakt Alex maakt op haar site in ieder geval alle kickbacks 100% inzichtelijk) . Het echte probleem ligt m.i. dan ook bij de beheerders. Zij zijn verslaafd geraakt aan deze ‘gratis’ bron van inkomsten. Ik kan het weten. Hoewel Alex transparantie hoog in het vaandel had staan, was ook onze eerste vraag aan een nieuwe fondsaanbieder  ’wat is de kickback’ ? Die was niet zelden 0,75% van het belegd vermogen, een lekkere inkomstenbron.

Het probleem is dat beheerders in de verleiding komen om te kiezen voor het fonds met hoogste kickback en dat hoeft niet het beste fonds voor de klant te zijn. Twee voorbeelden: (1) trackers komen in Nederland niet echt van de grond omdat de beheerders geen vergoeding krijgen van tracker-aanbieders; (2) in september 2009 had Alex de Turbo’s van RBS van het zichtbare schap gehaald ten faveure van de Sprinters van ING omdat Alex daar een betere deal mee had gesloten (inmiddels hersteld).

Volgens Robeco is afschaffing van de kickback ‘complex’. Dit is onzin, er is niets complex aan. Het kost de banken en brokers geld, dat wel. Maar het maakt het portefeuille-advies veel transparanter. En daardoor zullen de echt onafhankelijke adviseurs meer kansen krijgen. En dat is weer goed voor de klant. En als er vervolgens een eerlijke discussie komt over trackers versus beleggingsfondsen, dan is dat mooi meegenomen.

ingezonden brief FD: pleidooi voor kleinere banken

In het FD van 10 december is onderstaande ingezonden brief geplaatst (zie hier link: http://digikrant-nieuwarchief.fd.nl/vw/article.do?code=FD&date=20101210&id=FD-20101210-01007006)

In het FD van 8 december wordt door de Jong van PwC een pleidooi gevoerd voor kleinere banken. Ik ben het daar volledig mee eens. De ‘kredietcrisis’ heeft aangetoond dat met name de grote banken in de problemen zijn gekomen. De oplossingsrichting is mij echter niet geheel duidelijk. De Jong pleit o.a. voor ‘kleinere zelfstandige eenheden binnen grotere bankconglomeraten’. Dit is echter nu juist een beschrijving van het bankenlandschap van voor de crisis. Enkele voorbeelden, alleen in Nederland (!): ING (WUH, ING Direct, ING Real Estate, Fundix), ABNAMRO (Bouwfonds, Moneyou, HBU, Interbank), RABO (Schretlen, Alex, Obvion, Bizner). Internationaal beschouwd zijn het juist de zelfstandige ‘investment banks’ van grote banken die direct aan de basis van de crisis stonden (m.n. UBS)

De oplossing ligt juist in 100% zelfstandige kleinere banken. En die moeten, zoals de Jong terecht bepleit, worden gebouwd rondom specifieke producten of klantgroepen. Voordeel is dat dat deze banken failliet kunnen gaan zonder dat de belastingbetaler voor de kosten moeten opdraaien. Belangrijker is dat er binnen gespecialiseerde banken geen intern conflict zal zijn over het bedrijfsdoel en dat komt de consument ten goede. Het is zeer te betreuren dat DNB en het Ministerie van Financien zich voortdurend uitspreken voor grote ( en dus zogenaamd sterke) banken, daarbij ondersteund door lobbygroepen als Holland Financieel Centrum en de NVB.

P.F. Verhaar

Oud-directeur Alex Beleggersbank

Geen censuur op bankencritici

Vanzelfsprekend zal ik een blog moeten schrijven over dat rare besluit van de Jager en Opstelten over het tegengaan van een bankrun. Als schrijver van een kritisch blog over banken voel ik mij 100% aangesproken en ben dan ook buitengewoon kwaad.

” Dit is pas echt geen stijl. Ben ik lekker het geld aan het opmaken dat in 2010 verdiend is met het schrijven van columns over banken, krijg ik een enorme schop onder mijn kont van onze regering. Of ik er maar per direct mee wil stoppen. Het moet afgelopen zijn met het schrijven van kritische verhalen over banken en bankiers. Voortaan zijn alleen nog positieve bijdragen welkom. Nu Nederlandletterlijk en figuurlijk de Goelag Archipel is geworden, vrees ik dat mijn visum voor Nederland is ingetrokken en ik door de douanedienst linea recta terug naar Kenia wordt gestuurd. Met de warme groeten van Jan Kees de Jager en Ivo Opstelten.

Ik heb geen zonnesteek opgelopen op Zanzibar. De Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (VVD) gaat lekker door op het pad van CDA’er Hirsch Ballin om de vrijheid van meningsuiting en privacy stelselmatig onderuit te halen. En zoals ik al eerderschreef: Elke kleine stap lijkt zo logisch en onweerlegbaar, maar het eindresultaat is desastreus.

In een officiële brief hebben de Jager en Opstelten verzocht dat een ‘oproep tot bankrun’ strafbaar (geld inleveren en brommen) gesteld moet worden. Natuurlijk snap ik het wel, banken leven van vertrouwen. Sinds het loskoppelen van het girale geld van een ‘vaste standaard’ zoals goud, is vertrouwen het enige anker voor banken geworden. De oproep van Lakeman om het geld weg te halen bij DSB was volkomen onzinnig en inderdaad gevaarlijk.

Maar onze bewindslieden schrijven niet expliciet over een ‘Lakemannetje’, zoals ook drie weken onze bankexpert Eric Cantona trachtte te doen. Lees mee wat er werkelijk staat: “Publieke uitlatingen die tot een ondergang van een bank kunnen leiden, is dan ook uiterst laakbaar en dient strafbaar te worden gesteld”. Een Oost-Europese of Zuid-Amerikaanse dictator had het niet beter kunnen zeggen.

Ik doe ‘publiekelijk’ vele uitlatingen (een kleine bloemlezing hierhierhierhierhieren hier) die ‘potentieel’ zouden kunnen leiden tot ondergang van een bank. Wat een zelfoverschatting van die Verhaar, zeg! Maar ja, de regering zegt het zelf. Deze maatregel zal critici de mond snoeren. Terwijl keiharde, maar wel onderbouwde kritiek hard nodig is. Toezichthouders en bankiers hebben de afgelopen jaren vele steken laten vallen en daarom en alleen daarom vallen banken om. En er is nog altijd bij de top van de banken en DNB geen enkele vorm van zelfreflectie te vinden.

Ik peins er niet over om mijn mond te houden. Sterker nog, we gaan er nog harder tegenaan. Dus, pas maar op SNS bank en ING met uw Spaanse internationale vastgoedportefeuille. Pas maar op ABN AMRO met de nieuwe kapitaalseisen die de financiering van de hypotheekberg in gevaar kunnen brengen. Pas maar op NN, AEGON, ASR, Reaal, Delta Lloyd met de woekerpolissen waarop nauwelijks echte compensatie wordt geboden, terwijl klanten geen nieuwe polissen kopen. Pas maar op Boele -NVB- Staal met het negeren van de schuldvraag. Pas maar op DNB met het bijna uitsluitend verdedigen van de grote banken. Pas maar op bankbestuurders als de ‘bankencode’ wordt genegeerd.

Jullie horen nog van ons.”

Eerder verschenen op www.geenstijl.nl (27/12/2010)

Boetes AFM voor banken een lachertje

Met Staatssecretaris Teeven heeft de regering een ‘hardliner‘ in zijn midden, die van zijn hart geen moordkuil maakt. Zo vindt Teeven dat een persoon die driemaal hetzelfde vergrijp pleegt, bijv. een rolletje pepermunt,  vier jaar de cel in moet (“three strikes and you’ re out”). Ook gedoogpartij PVV is duidelijk over straffen. Het gaat in deze column over geld en dit wil de boekhouder van de PVV : ” het financieel plukken van criminelen, dient (behoudens uitzonderingen) een
wettelijke verplichting voor de politie en het OM te zijn. De vrijblijvendheid moet er af”.

Zo klare taal, nu de realiteit. Deze week kreeg ABN AMRO een boete van de AFM van 30.000 euro; “DE bank” had bij het verstrekken van overlijdingsrisicoverzekeringen bij hypotheken onvoldoende gekeken naar de financiele situatie van de klant. Zo, zo, 30.000 euro. Zalm zal er wakker van hebben gelegen. Op de agenda van de raad van bestuur vergadering opgenomen onder het hoofdje ‘w.v.t.k’.  Zalm zal schaterlachend hebben geroepen ‘kom heren, allemaal even de portefeuille trekken’ (het vaste salaris van RvB is opgeteld 4,4 miljoen).

Tsja, geef hem eens ongelijk. Deze maand moet zijn bank van de rechter nog 23 miljoen aan bonussen betalen aan 8 ontslagen medewerkers en diende de curator van Madoff een claim in van  $230 miljoen. Die claim zal Zalm meer zweetdruppeltjes kosten dan de klanten met een veel te dure hypotheekverzekering. En dan moet het voedsel kerstpakket (35 x 27.000 = 945.000 euro) met dank aan Unilever, Jamie & de belastingbetaler, ook nog betaald worden.

ABN AMRO had bij 8 van de door de AFM onderzochte 16 klanten de wet overtreden. Het is niet de eerste bank die beboet wordt omdat de klant niet centraal werd gesteld. DSB (24.000), SNS (30.000) en RABO (30.000) gingen haar voor.

Waarom zijn die boetes van de AFM zo laag? Geloof het of niet, maar de AFM heeft niets te zeggen over de hoogte van de boete. De formule ligt vast in de wet en dus kan alleen de Tweede Kamer hier iets aan doen. De overtreding valt in een categorie. Type 1 koste 600 (echt waar)  euro boete; bij type 5 hang je in de touwen voor 96.000 euro. Daarna moet AFM baas Hoogervorst de rekenmachine pakken en de boete vermenigvuldigen met een ‘draagkracht’ factor 1 t/m 5. ABN AMRO kreeg een type 3 boete van 6.000 euro x factor 5 (balanstotaal meer dan 50 miljard, dat zijn tien nullen).

De hoogte van de boete lijkt eerder een stimuleringspremie om verder te gaan met deze praktijken dan een ‘three stikes and you’ re out’  sanctie. ABN AMRO had ook nog een reactie: ‘we staan nog steeds achter gegeven adviezen’. Ga zo door!

Kom op Parlement, dat kan beter. Geef ABN AMRO een boete ‘anno nu‘. Ik heb een ideetje, noem het een proefballonnetje. De PVV wil af van de ‘kwantumkorting‘ , zij wil dus iedere straf afzonderlijk berechten. Kijk dat telt aan: 8 x 30.000= 240.000 euro. Heren, dames financiele specialisten, aan het werk. Ik kijk dinsdag bij het ‘Vragenuurtje’.

update: kijk de FSA (Britse AFM) weet hoe het moet; gisteren kreeg Aegon UK (‘ honest about the future’) een boete van 3,3 miljoen euro voor het benadelen van klanten; now we’re talking!

Eerder verschenen op www.geenstijl.nl (18/12/2010)

Naschrift

Per 1 augustus 2009 zijn bij wet de maximum boetes aanmerkelijk verhoogd (tot max. 8 mio) en bij recidive kan het echt pijn gaan doen. De Toezichthouder heeft ook meer discretionaire bevoegdheden gekregen bij vaststellen van de boetes. De boetes van ABN AMRO vielen nog onder oude regiem. Ik heb nog geen vonnissen gezien onder nieuwe regiem, dus we zullen moeten afwachten hoe hoog de boetes daadwerkelijk zullen uitvallen (met dank aan een reageerder op dit blog).

Goed verhaal van ex-politica Mei Li Vos over Chief Customer Officer

Mei Li Vos pleit in een artikel in NRC voor het benoemen van een Chief Customer Officer (CCO) en wel op het hoogste niveau, dus in de RvB. Ik ben het daar 100% mee eens. Binnen Alex beleggersbank had ik in de directie de rol van CCO en ik durf de stelling aan dat dat een van de belangrijkste redenen was voor het grote succes van Alex (klanten stelden dat zij ‘lid waren van een club’, ipv een nummer bij een bank).

Ik kan zeggen dat het geen eenvoudige baan is; er is veel oppositie  en daarom moet deze functie inderdaad op het hoogste niveau worden geplaatst en dient de steun te hebben van de CEO (die had ik). De CCO moet bij ELKE vergadering ongevraagd zitting te kunnen nemen en de CCO moet steeds de vraag stellen: wat betekent dit voor de klant?

Het is logisch dat er veel discussie is. Denk maar eens aan een vergadering over tarieven en productvoorwaarden. Ik herinner mij levendige discussie over het wel of niet opnemen van ‘kleine lettertjes’. Ik zei altijd tegen de medewerkers:  Ik ben de klant, leg het nog eens aan mij uit, ik snap het niet.

Verder heb ik altijd veel discussie gehad over het wel of niet betalen van een schadevergoeding als Alex een fout had gemaakt.Een RvB waarin er sprake is van een balans tussen klantbelang en bedrijfsbelang lijkt een goed vertrekpunt om de klant centraal te stellen.Hieronder het goede artikel van Mei Li Vos (en dit is een link naar NRC verhaal).

Leg klantbelang vast op hoogste niveau bij bank

Banken hebben geen idee hoe ze de klant centraal moeten stellen. Stel daarom een chief customer officer aan.

Op 2 december verscheen de tussenrapportage van de commissie die controleert of banken hun eigen code voor goed bestuur naleven, de Commissie Burgmans. Welnu. De banken houden zich nog niet aan hun code. Dat is geen nieuws, het was te verwachten.

Veel pijnlijker is een andere conclusie uit het rapport van de Commissie Burgmans, namelijk dat veel banken geen idee hebben hoe ze het doel ‘klantbelang centraal’ moeten concretiseren. Je zou denken dat banken, als ondernemingen de staan of vallen bij hun klanten en zeker het vertrouwen van klanten dat toch wel zouden weten, al waren ze het misschien de afgelopen jaren vergeten.

Veel banken denken dat door het verhogen van de klanttevredenheid ze de klant wel centraal stellen. Dan zouden ze met het aandachtig doornemen van het magazine Help van deze krant en Youp van ‘t Hek er wel komen. Maar dat is ook volgens de Commissie Burgmans niet hetzelfde als de klant centraal stellen. Dat gaat om producten, diensten die in de eerste plaats in het belang van klanten zijn, en dan pas in het belang van de aandeelhouder of de bankemployee die een bonus wil.

Een manier om het klantbelang te verankeren op bestuursniveau is het aanstellen van een Chief Customer Officer (CCO). Een functionaris die naast de CEO, de CFO en de Chief Risk Officer de belangen van klanten in de strategie brengt. De CCO is dan de centrale figuur in de Raad van Bestuur die waakt dat de producten, diensten en de strategie in het belang van de klant zijn. In de VS bestaat de functie van CCO al langer bij een aantal beursgenoteerde bedrijven en vooralsnog lijkt het hebben van een CCO goed voor de bedrijfsresultaten en dus de aandeelhouder.

De overheid zou, om de banken, maar ook verzekeraars aan te sporen om de code serieus te nemen een CCO kunnen verplichten. Om te beginnen bij de financiële instellingen die staatssteun ontvangen. Risico’s beperken is belangrijk, maar uiteindelijk, als de sector weer gezond is gaat het er om dat banken, verzekeraars en intermediairs weer doen waar ze voor zijn opgericht: de klant bedienen. Wie wordt de eerste CCO bij onze staatsbank ABN AMRO?

Mei Li Vos

Operation Payback: nu is er een echt bank-alarm!

Ik heb de bankrun van Eric Cantona overleefd. Tjonge, tjonge, handenwringend heb ik de Franse websites gevolgd en natuurlijk  ook de VARA-spreekbuis-website Joop.nl. Zelf ben ik elk uur naar de Haarlemmerstraat in Amsterdam gegaan om bij de RABO-vestiging van dienst met eigen ogen de ‘deconfiture’ van het bankwezen te aanschouwen. Zoals voorspeld is het een grote flop geworden. Het verbaast mij niet. Cantona was een betere voetballer dan bankier. Het banksysteem krijg je niet op de knieën door geldopnames of geld overboeken. Hij had één bank moeten kiezen, dan had het heel anders kunnen lopen.

Cantona is een Pinokkio, hij kwam niet opdagen om zijn 1500 euro op te halen bij BNP Paribas in Albert (daarvan kan hij net een goede lunch à deux betalen bij L’Arpege ).  En ondertussen wel snel 750.000 euro van de kleine bank Leonardo overboeken naar het grote Credit Lyonnais, waarvoor zijn vrouw nog dit jaar reclame had gemaakt (ja Eric, wat is het lastig om echt principieel te zijn).

De VARA nam het allemaal erg serieus. In UitgesprokenVARA wist presentator Jan Tromp, hij woonde 4 jaar in groot en meeslepend New York die heerlijke stad van macht & bonussen, de oproep van Cantona toch weer terug te brengen tot de ‘idiote’ bonussen van de bankiers. In dezelfde uitzending mocht  ’moleculair geneticus’ Plassterk uitleggen dat het kwaad in het DNA van de banken zit en dat een bankenbelasting als medicijn nodig is. Tuurlijk VARA,  het marktmechanisme heeft gefaald en nu moet de overheid maar eens ingrijpen.

De bankier personeelsfunctionaris  Wawoe (nog even en de geldautomatenvullers van Brinks gaan zich ook bankier noemen, wasserettes doen het al)  had een originele gedachte: schaf dat internationale internetsparen af, al die nette huisvaders klanten die maar met geld schuiven op zoek naar de hoogste rente en dan ook nog eens bij gevaarlijke buitenlandse banken, dat moet niet mogen. Onze ‘bankier’ past helemaal in de huidige tijdsgeest, terug naar het knusse, kleine Nederland van de jaren 50, gezellig onder de schermerlamp. En bonussen, dat kan al helemaal niet. Iedereen gelijk, niemand rijk.  En allemaal weer snel weer sparen bij de overheid. Doe het pensioen er dan maar gelijk bij. En dan hopen dat de overheid net zo betrouwbaar is Polen en Hongarije.

De actie van Cantona is echter kinderspel bij wat de cyberterroristengroep  Anonymous deze week heeft aangericht bij een aantal financiële instellingen. Onder codenaam ‘Operation Payback’ werden gerichte aanvallen uitgevoerd op de websites van Mastercard, VISA (Twitter heeft het twitteraccount gesloten; Google cache heeft de berichten echter nog; hier wordt de aanval op VISA aangekondigd), Paypal en Moneybookers.  De sites werden plat gelegd als wraak omdat deze organisaties Wikileaks in de ban deden. Ook de Zwitserse Bank Post Finance (hier loopt de rekening van oprichter Assange) is aangevallen. Het is ongekend en gevaarlijk. Hoe sympathiek het ook lijkt, zij verdedigen nu nog de Robin Hood van de vrije meningsuiting Wikileads, het heeft ‘trekjes’ van een digitale Al Qaida. Maar als deze groep besluit een grote bank aan te vallen of wellicht nog erger, SWIFT,  de uitvoerder van het internationale betalingsverkeer, dan is het hek van de dam. En dan zijn er geen schuilkelders.

Eerder verschenen op www.geenstijl.nl (11/12/2010)

Pleidooi voor kleinere banken

In het FD van 8 december stond een ingezonden stuk van PwC met een pleidooi voor kleinere banken. Ik heb daar in het FD van 10 december een reactie op geschreven. Hierbij beide artikelen.

Vechten voor kleinere, simpeler bank:  Otbert de Jong

Relatief kleine Nederlandse financiële sector moet zich assertiever uiten in het internationale bancaire debat

Arme banken. Nieuwe regels naar aanleiding van de financiële crisis vragen dat zij meer en hoogwaardiger kapitaal aantrekken, meer liquide middelen aanhouden en voldoen aan extra nationale en Europese rapportage-eisen. Het zijn dure, complexe maatregelen waarvan het effect nog onduidelijk is. Vooral Nederlandse banken dreigen hier door hun kleinere omvang en de open markt de dupe van te worden.

Het is tijd om een assertievere rol aan te nemen in de internationale discussies over toezicht op het bankwezen. Door het grote aantal eisen waaraan banken moeten voldoen, ontstaat de indruk dat deze kosteloos kunnen worden doorgevoerd. Niets is minder waar. Zo moeten banken straks tot wel twee keer zo veel kapitaal aanhouden als voorheen. Om hun rendement op niveau te houden, zullen banken hun marges dus ook navenant moeten laten stijgen. Je hoeft geen expert te zijn om te snappen dat (een deel van) deze rekening bij de klant belandt. Bijvoorbeeld in de vorm van hogere kosten voor bankproducten, lagere spaarrentes, hogere hypotheekrentes en hogere leenkosten en provisies. Los van de kosten voor klanten hebben de maatregelen ook consequenties voor de concurrentiepositie van Nederlandse banken. De regels zijn erop gericht om met name grote (vaak buitenlandse) systeembanken veiliger te maken. De Nederlandse banken zijn echter relatief klein, waardoor de kosten van de voorgestelde reparatiemaatregelen relatief hoog zijn. Het risico bestaat dat de Nederlandse banken onvoldoende kunnen concurreren, relatief duur worden en kleiner en minder invloedrijk worden dan hun concurrenten.

Het zou om vele redenen beter zijn grote banken minder risicovol en complex te maken. Dat is veiliger, goedkoper en leidt tot een meer gelijk speelveld, waarin ook Nederlandse banken concurrerend kunnen blijven. Niet onbelangrijk, aangezien de financiële sector in ons land verantwoordelijk is voor vele tienduizenden arbeidsplaatsen en de financiële dienstverlening aan evenzoveel bedrijven. Nederlandse banken en het ministerie van Financiën zouden zich in Europese context juist hard moeten maken voor het terugbrengen van de maximale omvang en complexiteit, waarbij beperkingen worden opgelegd aan de hoeveelheid risico die één bank(eenheid) mag lopen.

Zij zouden daarbij niet alleen moeten pleiten voor kleinere banken, maar voor bijvoorbeeld kleinere zelfstandige eenheden binnen de grotere bankconglomeraten. Eenheden die toegespitst zijn op bepaalde producten of klantengroepen, wellicht met gedeelde infrastructuur. Deze moeten klein genoeg worden gehouden, zodat ze, mochten ze onverhoopt failliet gaan, geen systeemcrisis veroorzaken. Deze kostenarme oplossing is beter voor iedereen en zal de kwetsbaarheid van de Nederlandse bancaire sector verminderen. Wil Nederland niet in de bancaire en economische Europese achterhoede belanden, dan zullen Nederlandse banken en de Nederlandse vertegenwoordigers in de onderhandelingen hierover het heft in handen moeten nemen. Dat betekent een assertievere en creatievere opstelling in de discussies over toezicht op het bankwezen, in het belang van de Nederlandse bankensector en de Nederlandse concurrentiepositie.

Otbert de Jong is partner bij PwC en expert op het gebied van banken.

Internationale regels zijn gericht op het veiliger maken van vooral grote, vaak buitenlandse banken

—————————————————————————————————————————————————————————-

Kleinere banken
P.F. Verhaar, oud-directeur Alex Beleggersbank
Brieven

In het FD van 8 december voert De Jong van PwC een pleidooi voor kleinere banken. Ik ben het daar volledig mee eens. De ‘kredietcrisis’ toont aan dat met name de grote banken in de problemen zijn gekomen. Zijn oplossingsrichting is mij niet geheel duidelijk. De Jong pleit onder andere voor ‘kleinere zelfstandige eenheden binnen grotere bankconglomeraten’.

Hiermee beschrijft hij juist het bankenlandschap van voor de crisis.

Enkele voorbeelden, alleen in Nederland (!): ING (WUH, ING Direct, ING Real Estate, Fundix), ABN Amro (Bouwfonds, MoneYou, HBU, Interbank), Rabo (Schretlen, Alex, Obvion, Bizner).

Internationaal beschouwd zijn het juist de zelfstandige ‘investment banks’ van grote banken die direct aan de basis van de crisis stonden (met name UBS).

De oplossing ligt juist in zelfstandige kleinere banken. En die moeten, zoals De Jong terecht bepleit, worden gebouwd rondom specifieke producten of klantgroepen.

Voordeel is dat deze banken failliet kunnen gaan zonder dat de belastingbetaler voor de kosten moet opdraaien.

Belangrijker is dat er geen intern conflict zal zijn over het bedrijfsdoel en dat komt de consument ten goede. Het is zeer te betreuren dat de Nederlandsche Bank en het ministerie van Financiën zich voortdurend uitspreken voor grote (dus zogenaamd sterke) banken, daarbij ondersteund door lobbygroepen als Holland Financieel Centrum en de Nederlandse Vereniging van Banken.

P.F. Verhaar, oud-directeur Alex Beleggersbank

De 12 ‘beste’ producten van 2010 volgens de Telegraaf

Het einde van 2010 nadert en dus krijgen we weer het jaarlijkse ritueel van de beste producten, beste analisten, beste banken, beste brokers enz. enz. Ook de Telegraaf heeft een dergelijke nominatie. Bij de keuze heeft ‘eenvoud’ voorop gestaan. Dat vind ik een goede zaak. Bij de uitreiking van de “gouden stieren” (door de website belegger.nl) werd tot beste product gekozen de Royal AEX obligaties van RBS. Bij de keuze van de jury voor dit product stond ook eenvoud en begrijpelijkheid voorop.

Hieronder de 12 genomineerde producten van de Telegraaf (hier de link):

MAANDWINNAARS 2010

Januari: ING Global Opportunities

Februari: Kempen Global Bond Fund

Maart: DWS Top Dividende

April: JPM Global Focus Fund

Mei: Delta Lloyd Rente Fonds

Juni: RBS Fysiek Goud Tracker

Juli: Aberdeen Global World Equity Fund

Augustus: Skagen Kon-Tiki

September: Rabo DoelSparen

Oktober: Add Value Fund

November: ASN-Novib Fonds

December: Leaseplan Bank Internetsparen

Twaalf goede financiële producten, maar slechts één kan de beste zijn. Het Product van het Jaar 2010 wordt gekozen door een jury onder voorzitterschap van Jaap van Duijn. Er is een eerste, tweede en derde prijs. De uitslag wordt vrijdag 10 december in De Financiële Telegraaf en op OverGeld.nl bekendgemaakt.

overgenomen column van www.jaap.nl over bestaansrecht van www.geenstijl.nl

Omdat elke zaterdag een column van mij geplaatst wordt op www.geenstijl.nl en ik mij verwant voel met het gedachtegoed van www.geenstijl.nl neem ik een column van www.jaap.nl over; het omschrijft goed wat mij drijft om een wekelijkse column te schrijven, ook op dat verguisde merk GeenStijl.

“Mirror. De eerste keer dat ik het begrip tegenkwam was jaren geleden bij GeenStijl. Het blog plaatste regelmatig een bericht over een gevoelige internetzaak, waarvan ze op hun vingers konden natellen dat de bron binnen een mum van tijd verwijderd zou zijn. Knip, plak, op de eigen server. Als iemand in Nederland een mirror van Wikileaks zou maken, dan was het dus GeenStijl. Of Powned natuurlijk.

Mag niet, vindt het CDA, maar presentator Dominique Weesie liet in Pownews op zijn geheel eigen wijze weten dat Kamerlid Bijleveld zijn rug op kon, om vervolgens datzelfde nog even door Kamerleden van zo’n beetje alle andere partijen te laten bevestigen, niet in de laatste plaats door Bijlevelds partijgenoot en verantwoordelijk minister Marja van Bijsterveldt. Niet dat het uit had gemaakt wat die ervan vond, want Powned doet wat het zelf wil.

Technologie als utopie
De omroep wordt graag neergezet als rechts, maar strikt genomen is dat niet terecht, zo werd maar weer eens bewezen met de scherpe uithalen van de omroep tegen de PVV (waarvan je je ook mag afvragen of je ze nu wel rechts mag noemen). Powned en GeenStijl maken eerder onderdeel uit van een internetbeweging die dwars door de oude politieke stramienen heen werkt. Anti-autoritair, voor volledige openheid, met technologie als utopie en vrije info als hoogste doel. Liever vijanden maken en je doel bereiken, dan iedereen te vriend houden en afgeserveerd worden met halve waarheden.

Net als Wikileaks dus, en net als The Pirate Bay. Ze maken allemaal onderdeel uit van dezelfde golf. Natuurlijk, er zijn verschillen, Wikileaks gaat over vrijheid van informatie, The Pirate Bay uiteindelijk vooral over eigendomsrecht. Maar de gretigheid waarmee mensen rond de Piratenpartij op beide cases duiken, doet vermoeden dat er een zelfde ideologie achter schuilt. Wikileaks laat bovendien zien dat wat de muziekindustrie de afgelopen tien jaar is overkomen nog maar een rimpel in de oceaan was, een eerste voorbode van de tsunami die nog moet komen. De regeringsleiders zitten nu met de handen in het haar zoals de grote platenbazen dat al tien jaar zitten.

Vinger in de dijk
Want hoe moet je dit stoppen als Amerikaanse overheid? Door Julian Assange op te pakken? En dan? Een jaar de gevangenis in? 5 miljoen dollar boete laten betalen? Folteren in Guantanamo Bay? Het lukte de muziekindustrie ook een vinger in de dijk te steken, met Napster. Nu zitten ze met een stel Zweedse piraten met een bedrijfje op de vage eilandengroep Seychellen en zonder vaste verblijfplaats. Ook na herhaalde veroordelingen is The Pirate Bay nog steeds online. En zodra dat verdoemde schip eindelijk tot zinken gebracht is, zijn er al drie klonen uitgevaren. Sterker nog: die zijn er al.

Natuurlijk staat Wikileaks ook op The Pirate Bay. In zijn geheel, geseed door op dit moment …. En dat is het geheim van de piraten. Meer dan welke ideologie zijn ze in staat hun achterban in te zetten. Die doet gretig mee. Sommigen omdat ze heilig in de zaak geloven, sommigen omdat ze de opwinding voelen en voor het gevoel voor humor vallen, maar de meesten gewoon omdat het kan. ”

Atze de Vrieze is muziekjournalist voor VPRO’s 3voor12.