twee ingezonden brieven in FD met link naar twee blogs

Vandaag staan in het FD twee ingezonden brieven die een relatie hebben met twee blogs die ik op de website van het FD heb geschreven. Ik wil ze u niet onthouden.

1. Nummerportabiliteit (hier link naar mijn blog, op FD niet meer te vinden:  http://bank.blog.nl/fd-columns/2011/04/06/nummerportabiliteit-is-helemaal-niet-nodig)

2. Het splitsen van banken (hier link naar mijn blog, op FD niet meer te vinden: http://bank.blog.nl/fd-columns/2011/06/05/scheiden-is-niet-altijd-lijden)

1. Nummerportabiliteit

Hier is de link naar mijn blog over dit onderwerp: http://bank.blog.nl/fd-columns/2011/04/06/nummerportabiliteit-is-helemaal-niet-nodig

Naar nieuwe bank met behoud van nummer (http://digikrant.fd.nl/20110616/public/)
Geschreven door: Koert van Buiren
Volgens recente onderzoeksgegevens vindt ruim driekwart van de medewerkers van banken dat het overstappen van de ene naar de andere bank makkelijker moet worden. Consumenten en bedrijven zien een nieuw rekeningnummer als de belangrijkste drempel bij het veranderen van bank. Afspraken die Nederland internationaal maakt over één Europese betaalmarkt zouden juist nummerportabiliteit mogelijk moeten maken, in plaats van het technisch onmogelijk te maken door het toevoegen van landen- en bankencodes aan het rekeningnummer.

‘Stemmen met de voeten’ kan met nummerportabiliteit. Consumenten die gevolg kunnen geven aan hun ontevredenheid over kwaliteit, kosten en transparantie van hun huidige bank door zonder kosten of moeite over te stappen.

Dat zorgt voor concurrentie tussen banken die hun best moeten doen voor het behouden en aantrekken van klanten. Dat is in het belang van de klant. En het kan de banken helpen aan een beter imago.

De banken hebben zelf een alternatief voor nummerportabiliteit bedacht, de Overstapservice.

Deze service is erop gericht het overstappen van de ene naar de andere bank te vergemakkelijken, onder andere door het tijdelijk doorgeleiden van boekingen en incassobetalingen naar het nieuwe rekeningnummer. Uit onderzoek blijkt dat de Overstapservice goed werkt, maar dat er desondanks voor veel consumenten en bedrijven drempels blijven bestaan die direct te maken hebben met het niet mee kunnen nemen van het rekeningnummer. Een nieuw rekeningnummer en de daarmee gemoeide rompslomp van het moeten informeren van instanties en relaties wordt als de belangrijkste drempel ervaren.

Het argument van de banken tegen nummerportabiliteit is dat het technisch ingewikkeld en kostbaar is. Dat kan niet zonder meer een reden zijn er maar van af te zien. Getuige de resterende drempels die consumenten en bedrijven nog ervaren, zou nummerportabiliteit ook veel op kunnen leveren.

Het is belangrijk de kosten en baten van nummerportabiliteit in kaart te brengen, voordat internationale afspraken worden gemaakt die portabiliteit onmogelijk maken als landen- en bankencodes aan elk rekeningnummer worden toegevoegd. Daarmee zou de minister van Financiën een toezegging uit 2002 nakomen om te bezien of nummerportabiliteit vanuit een kosten-batenafweging meerwaarde heeft. Nummerportabiliteit wordt al te lang op de lange baan geschoven.

Koert van Buiren is hoofd Markt & Overheid bij SEO Economisch Onderzoek en auteur van een rapport over overstapdrempels in de betaalmarkt.

1. Nummerportabiliteit


Hier is de link naar mijn blog over dit onderwerp: http://bank.blog.nl/fd-columns/2011/06/05/scheiden-is-niet-altijd-lijden

Banken splitsen is geen goed idee (http://digikrant.fd.nl/20110616/public/)
Geschreven door: Wim Boonstra
Bekijk de foto van dit artikel in de Originele Weergave.

Column

Met zekere regelmaat blijft het idee opduiken dat banken kunnen worden opgesplitst in een ‘nutsdeel’ en een risicovol deel. Dit uit zich dan in oproepen tot het afsplitsen van de ‘investment banking’-activiteiten van banken. De uitwerking is om meerdere redenen heel erg lastig.

Het achterliggende idee is dat spaargeld van de burger niet moet worden aangewend voor financiering van risicovolle activiteiten.

Dat is in principe een goede gedachte, was daar maar eerder aan gedacht, bijvoorbeeld toen Icesave werd toegelaten op de Nederlandse spaarmarkt. Het spaargeld zou dan moeten worden aangewend om de reguliere kredietverlening aan burgers en bedrijven te financieren. Nogmaals, een goede gedachte, maar wel een met een achterliggend probleem. Wij hebben in ons land namelijk bij lange na niet genoeg spaargeld om de gewone kredietverlening te financieren.

Nederland heeft weliswaar een nationaal spaaroverschot, maar de besparingen liggen in belangrijke mate vast bij onze pensioenfondsen.

En die zetten dat natuurlijk niet op een spaarrekening bij de bank, die beleggen hun middelen professioneel en wereldwijd. De hoeveelheid ‘vrije’ besparingen in ons land is tamelijk gering. Die is zelfs niet groot genoeg om alleen al de hypothecaire kredietverlening te financieren, laat staan de kredietverlening aan het midden- en kleinbedrijf.

Banken hebben dus voor financiering van hun reguliere kredietverlening de internationale financiële markten nodig. Dat betekent productontwikkeling, maatwerk leveren voor beleggers en secundaire markten in het eigen schuldpapier onderhouden.

Maar er zijn meer investment banking-activiteiten die direct het gevolg zijn van klantgerichte activiteiten.

Nederland heeft een groot en internationaal opererend bedrijfsleven. Dus worden Nederlandse ondernemingen geconfronteerd met wisselkoersrisico’s.

Deze moeten ze kunnen beheersen, bijvoorbeeld door gebruik van derivaten.

Daarbij hebben ze banken nodig die als tegenpartij bij dergelijke transacties kunnen optreden.

En wat te denken van het grootbedrijf dat zelf de kapitaalmarkt opzoekt ter financiering van de activiteiten? Zij doen dat aangezien zelf geld aantrekken in plaats van bij de banken lenen in veel gevallen goedkoper is. Dit proces van disintermediatie zal de komende jaren weer aan kracht winnen, omdat de implementatie van ‘Basel 3’ gaat leiden tot duurdere financieringskosten van banken. Bij dit proces van disintermediatie treden de banken op als adviseur en begeleider van emissies.

Ook moeten zij regelmatig, zeker rond het tijdstip van emissie, tijdelijk aanzienlijke porties van de uitgegeven effecten in portefeuille houden. De emittent wil immers graag de volledige opbrengst van de emissie hebben.

Maar de bank moet ervoor zorg dragen dat de emissie ordelijk en zonder verstoring van de markt verloopt. Investment banking pur sang, maar 100% klantgedreven.

Uiteraard moet een bank ook haar eigen balans kunnen beheersen. Er zit nu eenmaal een stevige spanning tussen aan de passivazijde direct opvraagbaar en variabel rentend spaargeld en aan de activazijde leningen met een lange looptijd en vaak een lang vaststaande rente, zoals bij hypotheken. Banken hebben voor het beheersen van hun balans eveneens derivaten nodig ter beheersing van hun rente- en liquiditeitsrisico.

Het nostalgische beeld van een risicovrije bank die spaargeld met een kleine opslag doorschuift naar burgers en bedrijven dateert van minstens een halve eeuw geleden. Sindsdien heeft de financiële sector zich nogal ontwikkeld en daar heeft de economie echt wel baat bij gehad. Op zichzelf kan het geen kwaad om de diverse investment bankingactiviteiten nog eens kritisch tegen het licht te houden. Maar om ze helemaal af te splitsen? We willen toch ook niet terug naar de trekschuit omdat we de vertragingen bij de NS zat zijn?

Wim Boonstra is chief economist van Rabobank.

Nostalgisch beeld van een risicovrije bank dateert van minstens een halve eeuw geleden


Lees ook:Nummerportabiliteit is helemaal niet nodig
Lees ook:Consumenten kunnen wel gemakkelijk overstappen naar andere bank!
Lees ook:SEPA kan ramp worden voor Goede Doelen (column BNR 18 november 2013)
Lees ook:Mijn visie op nieuwe deposito-garantiesysteem: AFSCHAFFEN
Lees ook:overzicht artikelen in Financiele Dagblad plus andere bronnen over kapitaalbuffers van banken

Eén reactie op “twee ingezonden brieven in FD met link naar twee blogs

  1. ronald van den hoff

    …en diezelfde Rabobank gaat weer terug naar de annuïteiten hypotheek (FD van vandaag)…dus de opmerking van Boonstra “Het nostalgische beeld van een risicovrije bank ” iets wat hij (Boonstra) afwijst blijkt kant noch wal te raken…
    Past het de bank dan ‘is het om aan de AFM’ richtlijnen te voldoen, past het de bank niet dan heet dat opeens “we willen immers niet terug naar het verleden”…
    Eea getuigt niet van veel innovatiekracht bij de Rabobank!

      /   Beantwoorden  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.