Nederland stelt geen moer meer voor (BNR column van 4 februari 2013)

gesproken column

 

Het besluit van Minister Dijsselbloem om SNS Reaal te nationaliseren is een zwarte dag voor de positie van Nederland als financieel centrum. In nog geen vijf jaar is het Nederlandse financiële landschap dramatisch veranderd. Het startschot was de overname van ABN AMRO op 10 oktober 2007. De vergelijking met Ijsland doemt op. Drie van de vier banken die er écht toe doen zijn in zware financiële problemen gekomen, de helft van het bankwezen is nu in staatshanden als ook een grote verzekeraar. Met als gevolg: weg concurrentie, weg innovatie. 

En dat is niet eens het hele verhaal. De trotse ABN AMRO, met een wereldwijd netwerk en een zeer dominante positie in het internationale betalingsverkeer, is ineen geschrompeld. De ooit gezaghebbende Amsterdamse beurs speelt tegenwoordig een marginale rol; al jaren loopt de aanwas van nieuwe, echt interessante, beurstoetreders terug. Onze positie in de omvangrijke markt voor beleggingsfondsen is overgenomen door Luxemburg. De export van dat geniale ‘postbank-concept’ heeft door ingrijpen van de Europese commissie enorme averij opgelopen. Ons pensioensysteem kraakt in zijn voegen en heeft de koppositie moeten overdragen aan Denemarken. aar ik denk dat nog veel erger is dat mensen het vertrouwen in het

Nederlandse financiële systeem verliezen. Alles draait om vertrouwen. Veel partijen zijn daar voor verantwoordelijk en in de éérste plaats het management van de bank of verzekeraar, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar juíst bij een bank en verzekeraar hebben we zwaar opgetuigde toezichthouders aangewezen. En opnieuw hebben die steken laten vallen. De Commissie de Wit heeft de onmacht van De Nederlandsche Bank bij ABN  AMRO en ING klip en klaar aangetoond. En nu schiet DNB wéér tekort. Waarom heeft zij ‘überhaupt’ de aankoop in 2006 van Bouwfonds goedgekeurd? Zij hield toch ook toezicht op het Bouwfonds? En waarom is er in 2008, toen er momentum was voor hard ingrijpen en SNS Reaal staatssteun kreeg, niets gedaan?   

Wouter Bos verwoordde het failliet van het toezichtsmodel als volgt: Artikel 1 luidt: Als u niets van de toezichthouder hoort, is er niets aan de hand. En artikel 2: Als u wél iets hoort, is het te laat. Hoe is het mogelijk dat alleen in Nederland de Rekenkamer geen onderzoek mag doen naar de wijze waarop DNB controleert? Is er wellicht sprake van een te grote belangenverstrengeling tussen controleur en gecontroleerde? Dat noemt men ook wel het “Stockholm-syndrome”.   

Is het allemaal drama? Nee, RABO staat nog fier overeind en speelt een cruciale rol in de financiële landbouwsector en Nederland is een belangrijk schakelpunt in de financiële geldstromen van veel multinationals. Er is nog veel te verdedigen, maar dan moet er nu wel schoon schip worden gemaakt. 

Lees ook:Nationale Nederlanden maakt grote fout door pay-off ‘wat er ook gebeurt’ te blijven gebruiken
Lees ook:Ingezonden brief over Commissie de Wit
Lees ook:Vertrouwen in economie hangt nauw samen met vertrouwen in banken
Lees ook:Woutertje moest hangen
Lees ook:Kortzichtige beleggers in verzekeraars (BNR 16 juni 2014)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.