Op 23 oktober berichtte ik over een belangwekkende opmerking van de curator van DSB over het feit dat veel zogenaamde belangengroepen zich richtte tot de mogelijke DSB-gedupeerden (zie http://bank.blog.nl/dsb/2009/10/23/vele-belangengroepen-rondom-boedel-dsb-heeft-het-zin). De curator gaf aan niet te snel met stichtingen in zee te gaan, maar goed na te denken over het beoogde doel van de stichtingen.

Het is geen loze boodschap geweest. Nadat Lakeman in onmin is geraakt met zijn medebestuursleden (overigens blijkt dat zijn stichting helemaal geen 100.000 gedupeerden vertegenwoordigd, hoewel hij dat wel claimde bij De Wereld Draait Door), komt nu ook de ‘bekende’ Jelle Hendrix in de problemen. Hij vraagt veel geld voor zijn diensten en lijkt nu ook in een belangenverstrengeling terecht te zijn gekomen (hij sluit nieuwe hypotheken af bij een bedrijf waaraan hij verbonden is).

Van de andere 9 belangengroeperingen horen we al helemaal niets meer.

KASSA waarschuwde afgelopen week al voor de ‘ no cure no pay’ partijen. Deze waarschuwing is ook hier op zijn plaats. Pas op voor belangengroepen die (1)  vooraf een bedrag wensen te ontvangen en (2) voor partijen die een flink deel van uw mogelijke opbrengst willen hebben. Bestudeer de statuten van de stichtingen zeer goed en kijk of ze eigenlijk geld trachten terug te winnen dat u via de wet sowieso zou ontvangen.

Als je terugkomt van een weekje vakantie in New York dan scan je altijd de kranten snel door. In de periode voor kerst gebeurt er over het algemeen niet veel, maar mijn oog viel op een bericht in FD van 22 september, waarin een klant 25% van de gemaakte kosten voor het opbouwen van een pensioen had weten terug te krijgen. Dat is opvallend nieuws, want ik had niet gedacht dat het ‘woekerpensioen‘  nog in 2009 de krant zou halen. Nog meer nieuws is dat het eerste geval van woekerpensioen niet plaats vindt bij een obscure bank, maar bij de  intermediair Van Lanschot Chabot waarin Van Lanschot voor 49% deelneemt en volgens de website ‘intensief bij betrokken is’. U kent Van Lanschot wel, die bank met CEO Deckers aan het roer, de eerste bankier die ’sorry’ zei na de kredietcrisis en ook degene die het durfde uit de school te klappen over het achterkamertjesoverleg van de bankiers over DSB, waaruit bleek dat de heren bankiers helemaal geen redding wilde van DSB, die dus. Van Lanschot Chabot  is voor 51% in handen van de Goudse Verzekeringen.

Wat is er gebeurd? De zaak is aan het rollen gebracht door een prive-persoon die de gegevens vervolgens aan het FD ter beschikking heeft gesteld. Alle betrokken partijen zwijgen verder, dus we moeten het doen wat gepubliceerd is.

De klant in kwestie heeft een pensioenverplichting via Van Lanschot Chabot afgesloten, die op haar beurt de polis heeft ondergebracht bij Nationale  Nederlanden. Van Lanschot Chabot ontving 19.380 aan afsluitprovisie en 7.318 aan doorlopende provisie. De klant zou tot nu toe 188.951 aan premie hebben betaald. De provisie komt dan op 14%.

De klant vond het allemaal wat veel en heeft door zich te beroepen op de Wet Wederverkoop 25% teruggekregen (hij vroeg 50%). Klant kan zich beroepen op deze wet omdat de wederverkoper, Van Lanschot Chabot, niet voldoende transparant zou zijn geweest in de consequenties van het product en het belang dat zij bij deze zaak had.

Van Lanschot Chabot beschouwen de polis volgens het FD als een ‘woekerpensioen‘ (dat is het, maar daarover later) , maar tegelijkertijd stelt de intermediair dat ‘ zij niet teveel ontvangen hebben voor de verrichte werkzaamheden’. Tsja, dan ben ik benieuwd wat deze intermediair allemaal heeft gedaan voor die eerste post van 19.380!  Wat zou z’n adviseur verdienen? Laten we eens 200 euro nemen (348.000 per jaar), dan is de adviseur 100 uren bezig geweest met het advies. Gelooft u het?

En dan krijgt Van Lanschot Chabot ook nog eens 7.318 per jaar, terwijl iedereen weet dat er vrijwel nooit wat verandert in z’n polis. En dan heeft de AFM ook nog gesignaleerd dat de overzichten over pensioen te wensen over laten, dus daar kan het ook niet aan liggen.

Het is helaas allemaal nog veel erger. Want die duurbetaalde adviseurs zetten de vraag snel door naar Nationale Nederlanden, die bereid zijn deze torenhoge provisies te retourneren. Kunnen ze gemakkelijk doen, want Nationale Nederlanden rekent 0,5% voor aan-en verkoop van de beleggingen (Vermogensbank Alex rekent bijvoorbeeld slechts 0,1%). En dan mag de klant ook nog eens 0,5% beheerkosten aftikken, ook als er geen rendement is behaald (geen ‘no cure, no pay’ zoals Vermogensbank Alex dat doet).

Van Lanschot Chabot bekent geen schuld, want zij geeft een ‘coulance-vergoeding’. Ja, die ken ik nog goed. Dat deden wij ook als we van mening waren dat de klant ongelijk had, maar we bang waren de klant kwijt te raken. De betrokken klant laat het hierbij. Dat is wel jammer, want dit incident laat zonneklaar zien dat het in de pensioenwereld net zo rot is als in de verzekeringswereld. Maar ik denk dat in 2010 deze bal verder gaat rollen. Verzekeraars kunnen hun borst nat maken. En RADAR zal er garen bij spinnen.

De website www.wijzeringeldzaken.nl (zie www.centiq.nl)heeft vastgesteld dat de Nederlander het afgelopen half jaar somberder is geworden over de financiele situatie. Opmerkelijk, want in deze periode is de acute bankencrisis bezworen en lijkt de economische crisis (nog ) niet zo hard toe te slaan als een half jaar geleden, denk maar eens aan de publikatie van het Centraal Planbureau (zie hier mijn blog van 2 september  http://bank.blog.nl/kredietcrisis/2009/09/02/cpb-roept-in-boek-de-huidige-recessie-nu-al-uit-tot-de-grote-recessie) werd verwacht. De beurs, altijd een belangrijke graadmeter voor vertrouwen, is in deze periode fors opgelopen (de AEX index liep van april 2009 tot oktober 2009 van 210 punten op tot boven de 300 punten).

Het uitgevoerde onderzoek van de website laat zien dat meer dan 40% van de Nederlanders de indruk heeft dat de financiele crisis van invloed is op de portemonnee. De verwachtingen zijn pessimistischer dan in mei en men verwacht dat de komende 6 maanden de situatie niet verbetert. Het lijkt er dus sterk op dat het consumentenvertrouwen een echte ‘ lagging indicator’  is. Dat is een alarmerend gegeven, want uiteindelijk zijn de consumentenbestedingen bepalend voor stabiele economische groei.

Hoe terecht is het pessimisme van de Nederlandse consument? Lees verder