Wellink is beter op zijn plaats bij de ECB

Vorige week was Bankpresident Wellink te gast op de Universiteit van Amsterdam voor een lang interview met studenten (“Room for Discussion“). Vanzelfsprekend haalde de uitspraak van Wellink dat hij geinteresseerd is in het presidentschap van de ECB de voorpagina’s. Ik keek met geheel andere ogen naar het interview en zag een Centrale Bankier die zonder enige twijfel monetair goed onderlegd is en in het internationale discours een rol van betekenis speelt (voorzitter Basel’s committee), maar die zich geen houding kan geven als boegbeeld van het vertrouwen in het geld-en bankwezen, een rol die zijn voorganger Wim Duisenberg juist zo goed speelde.

Wellink heeft m.i. niet door, dat tijdens een crisis mensen vooral een bankpresident willen zien die rust, duidelijkheid en gezag uitstraalt. Wellink is van huis uit jurist en raakt tijdens interviews altijd verstrikt in juridische kwalificaties, waardoor er nooit een voor mensen helder beeld ontstaat. Wat moeten wij met uitspraken als ” ik praat nu op een abstract niveau”, “het ligt iets ingewikkelder”, “dat rapport zou u eens moeten lezen”, “het antwoord valt u tegen?”. Voor een Bankpresident is het dodelijk als de president zich in bijna elk interview persoonlijk aangevallen voelt. Zie het nogal ontluisterende interview met Koopman van RTLZ (kijk vanaf minuut 15). Ook de reactie van Wellink in het Parool (zie hier)  op de inhoudelijke kritiek van Van Wijnbergen is typerend, wel met gevoel voor onderkoelde humor, maar een Bankpresident onwaardig.

Naast kanttekeningen op zijn communicatieve vaardigheden heb ook ik  inhoudelijke kritiek op Wellink’s visie op financiele instellingen. Hij heeft de scherpe profielwijziging bij banken niet gezien. Banken werden enerzijds marketingorganisaties (zie debacle Legio Lease), anderzijds werden de dealingrooms in banken, waar steeds vaker met deposito’s van klanten voor eigen rekening werd gehandeld,  steeds machtiger. Te lang heeft Wellink de topbestuurders van de grote banken op hun woord geloofd. Jan Kalff refereerde nog aan die goede oude tijd voor commissie de Wit. Maar Wellink wilde ook heel graag de grote banken accommoderen. Hij zag graag een fusie van ABN AMRO en ING (lees de Prooi) want dat verhoogde de status van DNB. En een fusie met Barclays mocht, mits hoofdkantoor (lees toezicht) in Nederland zou komen.

Ik was dan ook niet verbaasd dat Wellink in het interview grote bezwaren had tegen familiebanken en dat zonder ook maar één goed argument aan te voeren. Het was niet de eerste keer. In een interview bij Conquestor op 11-09-2009 was Wellink duidelijk. Nieuwe toetreders (per definitie klein) moeten we argwanend benaderen, want die moeten wel een ‘verlieslatend businessmodel’ hebben. En DNB heeft grote problemen met kleine onderlinge verzekeraars en Kellerman (hfd. Toezicht) wil alleen grote pensioenfondsen. Dat ondertussen ING onverantwoordelijk groeide in de VS en ABN AMRO door de SEC stevig op de vingers werd getikt, ontging de bankcontroleurs.

Wellink voelt de tijdsgeest niet aan. Klein is fijn, want dichter bij de klant en daardoor meer gevoel voor risico’s. Wellink moet zich inderdaad maar kwalificeren voor de ECB. Daar zullen zijn monetaire kwaliteiten met aandacht voor een sterke euro beter tot zijn recht komen.

Lees ook:Afgelopen week: 3x interview Wellink, veel gebabbel, weinig inhoud
Lees ook:Wellink: Laat handelaren naar maar hedge funds verkassen
Lees ook:Copy Paste van www.ftm.nl: ruzie tussen Wellink en Van Wijnbergen
Lees ook:HBU kwestie: als minister Bos nu eens gewoon gaat doen wat hij heeft gezegd
Lees ook:Nederlandse banken solide genoeg om crisis te doorstaan

Eén reactie op “Wellink is beter op zijn plaats bij de ECB

  1. Tineke van der Haar

    Veel bijstandsmoeders zouden het beter doen dan de huidige ‘toppers’.

      /   Beantwoorden  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website