Moody blues

De VPRO ( Goudzoekers) dook weer eens in de ‘haute finance’ wereld.  De presentator kreeg op een winderig plein van soort ‘deep throat’ met FBI-zonnebril (experts herkennen direct de financieel aardrijkskundige van Engelen) een prospectus. Het betrof een standaardlening met verpakte Nederlandse hypotheken. Securitisatie revisited, van “zeker Delta Lloyd”. Niets geheimzinnigs aan. In de VS waren het deze ‘rommelhypotheken’ die de kredietcrisis veroorzaakten. En dus suggereerde de ‘intro’ van Goudzoekers dat de banken weer lekker aan het rommelen zijn met moeilijk uitspreekbare producten, waarmee de naar eigen zeggen hoogopgeleide presentatoren bewezen dat herlezen van Heertjes “Kern van de Economie’ geen overbodige luxe is.

Curieus is dat de ware schuldigen niet werden genoemd: de kredietbeoordelaars en dat verbaast mij niet. Europa heeft zijn ziel verkocht aan de VS en de Faustiaanse schuld is nog niet afbetaald.

Er zijn slechts 3 kredietbeoordelaars: Moody’s, Standard & Poor’s en Fitch. En het zijn allemaal Amerikaanse ondernemingen, hoewel Fitch deel uitmaakt van het Franse Fimalac. Moody’s is beursgenoteerd met als grootaandeelhouder de bekende belegger Warren Buffet.  S & P is onderdeel van uitgever McGraw-Hill. En Amerikaans zijn betekent: winst maken voor de aandeelhouder. Ik vind het bedrijfsmodel verrot . Die bedrijven worden betaald door de banken om de leningen namens de belegger te beoordelen die vervolgens door die bank worden verkocht. Hoe verzin je het?

Maar alsof er niets is gebeurd, zijn de ratingbedrijven weer volop in bedrijf. Zo gaf  Moody’s een waarschuwing over de Nederlandse hypotheekmarkt. Maar dat weerhoudt Moody’s er niet van de hoogste rating aan een ‘securitisatie’ van 750 miljoen te geven! Ik zie wel een probleempje.

Vergis je niet. De ratingbedrijven zijn machtig. Toen Moody’s de Italiaanse banken afwaardeerde en zelfs de drie grootste Franse banken (w.o de grootste bank ter wereld BNP Paribas) waarschuwde, gingen de koersen met procenten omlaag. Een verlaging van de rating maakt lenen voor die banken duurder, waardoor het Europese bedrijfsleven en consumenten ook duurder uit zijn. Ook in de Griekse kwestie spelen deze Amerikaanse commerciele bedrijven een dubieuze rol. Het zijn indirect de Moody’s e.a die bepalen dat ING haar Griekse leningen moet afwaarderen door de rating van Griekenland te verlagen.

Er is een onheilspellende kongsi gaande met nog een private instelling: de ISDA. Deze club bepaalt wanneer er een zogenaamde ‘credit event‘ plaatsvindt  (bijv. er wordt geen rente meer betaald). Het is een internationale organisatie maar met het hoofdkantoor in de VS. En in het credit event committee zitten opvallend veel Amerikaanse hedgefondsen die garen spinnen bij dit soort gebeurtenissen. Want een credit event is weer een signaal voor de ratingbedrijven en zo is de cirkel rond.

Hoogste tijd voor verandering. Europa kan niet langer toestaan dat private bedrijven uit VS bepalen wat de kredietwaardigheid van haar financiële instituties is. Duitsland lijkt voortouw te nemen en wil eigen ratingbureau (zie hier). Maar ook de Europese toezichthouder op Europese markten (de EMSA met Nederlander Maijoor aan top) komt in actie. De Amerikanen komen onder Europese regelgeving of anders geen vergunning. De euro heeft het moeilijk, maar als de munt wordt opgeblazen, dan wel graag door Europa zelf en niet door Amerikaanse opportunisten.

Lees ook:Wie gelooft de ratingbureau’s eigenlijk nog?
Lees ook:Kredietbeoordelaars eindelijk onder vuur en terecht: maar wat is het alternatief?
Lees ook:Duitsland wil Europese kredietbeoordelaar: een verstandig idee
Lees ook:Onbegrijpelijke verlaging rating ABN AMRO door Moody’s
Lees ook:Kredietbeoordelaars: wat moeten we ermee?

3 reacties op “Moody blues

  1. Peter Verhaar

    Moody’s Blues
    Door Marcel Tak op 7 jul 2011 om 10:15 | Views: 700 | Categorie: Economie | Onderwerpen: ECB, Europese Unie, Griekenland, ratingbureaus
    ArtikelReacties (7)
    Email
    Print
    Plaats reactie
    “Als het loopt als een eend, kwaakt als een eend en er uitziet als een eend, dan moet het een eend zijn”.
    Griekenland, Portugal en ook Ierland worden geconfronteerd met renteniveaus van 15% en meer. Zonder steun van de EU en het IMF zouden deze landen geen cent meer kunnen lenen op de kapitaalmarkten. Dat betekent dat zij hun lopende uitgaven niet meer kunnen voldoen. Daaronder vallen ook de rente en aflossingen op eerder uitgegeven schuld. In mijn economische leerboekje stond aangegeven dat in die situatie er sprake is van een faillissement. Duidelijker kan niet. Onduidelijker wel.
    Drie ratingbureaus houden de wereld in hun greep. Zij bepalen de financiële gezondheid van partijen die actief zijn op de kapitaalmarkt. Althans, als deze partijen voor die beoordeling willen betalen. Voor overheden is dat anders, die krijgen ongevraagd een rating. Wat de Europese landen betreft, staan de bureaus al twee jaar in de downgrade mode. Daar is veel kritiek op. De kredietbeoordelaars hebben tijdens de kredietcrisis achter de feiten aangelopen.
    Eigen bureau
    Sterker, ze zagen de feiten helemaal niet onder ogen door gestructureerde producten dezelfde soort rating te geven als bedrijfsobligaties. Nu slaan ze door en door hun toedoen brengen zij de EU op de rand van de afgrond. Dat lijkt de opvatting van veel Europese regeringsleiders. Het hoogtepunt, of dieptepunt zo u wilt, werd afgelopen week bereikt door de actie van S&P om de vrijwillige doorrolactie als een selective default te beschouwen.
    Moody’s verlegde daarna de aandacht naar Portugal door het land direct op de junkstatus te trakteren. De Europese politiek schiet natuurlijk weer in de bekende kramp. De Duitse kanselier Angela Merkel is woedend en pleit voor een Europese tegenhanger van Moody’s, S&P en Fitch. Dat is een goed idee, Griekenland en de andere probleemlanden hebben dan direct de triple A-status te pakken en weg is het probleem. Fijn, die Europese politieke oplossingen.
    De wens van politici om tot een “onafhankelijk” Europees ratingbureau te komen is ingegeven door de onvrede over het oordeel van de huidige bureaus. Bij een gunstiger kredietbeoordeling zou de Europese politiek zich minder druk om deze instituten maken. Voor de onafhankelijkheid van het nieuwe Europese bureau moet dan ook worden gevreesd.
    Lastig standpunt
    Het kan nog bonter. Het dreigende defaultoordeel over Griekenland stelt de ECB voor een probleem. Griekse staatsleningen kunnen dan niet meer als onderpand worden genomen. Niets gaat de ECB te ver om ook deze problematiek het hoofd te bieden. Niet het oordeel van één bureau bepaalt of een land in default is, zo geeft een woordvoeder aan. Om de ECB te overtuigen dat Griekenland zijn schulden niet kan betalen moeten alle bureaus het land failliet verklaren.
    Zelfs een Canadees bureau wordt daarbij betrokken. Als één bureau niet tot het meest negatieve oordeel komt, gaat de ECB door met het accepteren van Griekse obligaties als onderpand. De wijze waarop de Europese politici en nu ook de ECB de crisis hanteren is stuitend en lachwekkend tegelijk. Hoe is het mogelijk dat de ECB zich enerzijds zo afhankelijk maakt van het oordeel van de ratingbureaus, maar anderzijds een compleet register aan trucs verzint om daar weer onderuit te komen. Is het nou zo lastig om zelfstandig een standpunt in te nemen ten aanzien van het accepteren van onderpand?
    Ik word nog wel eens bekritiseerd om mijn standpunt Griekenland niet failliet te laten gaan. Laat de markt nou gewoon zijn werk doen en laten we de gevolgen daarvan aanvaarden, zo wordt gesteld. Op zichzelf ben ik een groot voorstander van de markt. Maar met de beste wil van de wereld kan hier toch niet meer gesproken worden van een gezond marktproces.
    CCC-rating
    Manipulaties en politieke belangen bepalen de gang van zaken in de Europese financiële crisis. Voor beleggers wordt de situatie met de dag meer diffuus en daarmee gevaarlijker. De chaos biedt slechts twee soorten van oplossing. Of de EU geeft het europroject op en we gaan weer terug naar de eigen valuta.
    De tweede, en veruit beste oplossing is dat de EU in één klap de gehele EU schuld garandeert en nieuwe staatsleningen via een centraal instituut uitgeeft. Vervolgens stelt het rijke Europa binnen een aantal jaren flink financieel orde op zaken.
    Gewoon met een goed en duidelijk plan in plaats van het huidige opportunistische beleid. Dat vermindert vanzelf de als ongewenst ervaren grote invloed van de ratingbureaus. Voorlopig is mijn rating voor de Europese politiek duidelijk: CCC. Nog net geen default, maar het is daarvan niet ver meer verwijderd.
    Marcel Tak is zelfstandig beleggingsadviseur en was hiervoor werkzaam op het ministerie van Financiën. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen.

      /   Beantwoorden  / 
  2. Emilio Botin

    Er zijn maar heel weinig mensen die de euro financiele roadmap van de US hedgefundsen kennen ! Tot op heden is die niet gestopt…mag Spanje nog even langs de zijlijn…dan pakken ze Italie wel aan…en zo is zelfs Frankrijk niet zeker..

    De Europese politiek neemt geen kordate beslissingen en moddert verder terwijl het gezegde “Geld slaapt nooit” gewoon verder gaat

    Probleem is nu het huidige schuldenplafond in de US. Geithner is de architect van de banken en de overheid. Als architect zal hij zijn standpunt (verhoging kredietplafond) onderbouwen en democraten en republikeinen moeten overtuigen !!!

    Een verhoging van het kredietplafond is enkel in het belang van hedgefundsen zelf en niet voor de US burger. Welke rol Geithner speelt namens de Overheid is dan ook een raadsel, tenzij je de roadmap kent ?

    Ik vermoed dat Christine Lagarde de roadmap wel kent !

      /   Beantwoorden  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.