omdat ik vind dat u dit moet lezen: inzake Paarlberg

Ik ben geabonneerd op de nieuwsbrief van Ruud de Wit; deze man is uitstekend ingevoerd in de vastgoedwereld. Bijgaand verhaal over Paarlberg moet u naar mijn mening lezen.

De onmogelijke strijd van Jan-Dirk Paarlberg

Misschien hebt u de uitzending van Brandpunt gezien, gisteren (zondag 7 september), waarin Sven Kockelmann praat met Jan-Dirk Paarlberg (http://brandpunt.incontxt.nl/seizoenen/2014/afleveringen/07-09-2014/fragmenten/de-tegenaanval-van-paarlberg)? U weet wel, Paarlberg is de vastgoedman die tot vier jaar gevangenisstraf is veroordeeld en vorige week door Frankrijk werd uitgeleverd aan de Nederlandse justitie om zijn straf uit te zitten. In februari werd zijn beroep in cassatie al door de Hoge Raad verworpen en probeerde Justitie hem uitgeleverd te krijgen. Maar de Franse autoriteiten gaven hem respijt tot 1 september om op krachten te komen na een medische ingreep. Dat Paarlberg nu toch is uitgeleverd, betekent dat de Franse autoriteiten van mening zijn dat Paarlberg gezond genoeg is om zijn straf te ondergaan. Hij zag er in de opnamen die Kockelmann de dag voor zijn uitlevering maakte in zijn villa bij Saint Tropez in ieder geval heel wat beter uit dan toen ik hem daar op ‘quatorze juillet’ sprak.

Ik leerde Jan-Dirk Paarlberg kennen tijdens de persconferentie eind juni 2002, waarop bekend werd gemaakt dat zijn vastgoedvehikel Merwede Groep samen met Lehman Brothers het beursgenoteerde vastgoedfonds Uni-Invest over zou nemen. Een paar maanden later werd Paarlberg door Vastgoedmarkt, waarvan ik hoofdredacteur was, genomineerd voor de uitverkiezing van Vastgoedman van het Jaar. Snel daarna kreeg ik informatie over zijn zakelijke contacten met Willem Endstra – een man die in vastgoedkringen een twijfelachtige reputatie had, maar die op dat moment nog niet bekend stond als de ‘bankier van de onderwereld’. In feite deden in 2002 nagenoeg alle banken, institutionele en private vastgoedbeleggers zaken met Endstra. Ik bezocht Paarlberg vanwege die contacten met Endstra in zijn net gekochte kasteelvilla Bolenstein in Maarssen en vroeg hem hoe het nu precies zat met die contacten met Endstra. Als dat klopte, zo hield ik hem voor, zou ik genoodzaakt zijn hem van de nominatielijst af te halen.

Daarop volgde een gesprek van meerdere uren, waarin Paarlberg mij tot in details vertelde hoe het zat met die contacten met Endstra. Dat ze inderdaad sinds het begin van de jaren ’90 – toen hij nog in Londen woonde – gemeenschappelijke zakelijke vastgoedbelangen hadden, met name in relatie tot een vastgoedproject in IJmuiden (Seaport Marina), maar dat hij daar al vanaf 1998 onderuit probeerde te komen. De insteek was een bedrag van ongeveer 17 miljoen gulden (met rente)– als ik me goed herinner – een bedrag dat Endstra moest ophoesten om het belang van Paarlberg in Seaport Marina over te nemen. Het probleem was echter dat Endstra steeds opnieuw tegen Paarlberg zei dat geld niet te hebben. Dat Paarlberg dus maar moest wachten tot hij dat geld wel zou hebben. Uiteindelijk heeft Endstra Paarlberg in delen betaald, het laatste deel vlak voor zijn dood.

Paarlberg gaf me inzage in een aantal stukken over dat project en gaf me ook referenties van personen die hem in zijn claim op Endstra steunden. En daarmee was voor mij de kous af. Hij bleef genomineerd voor de Vastgoedman van het Jaar-nominatie, maar won die belangrijke vastgoedonderscheiding niet. Die ging dat jaar naar Hans van Veggel, de medeoprichter en toenmalige chairman van Multi Development. Dat ik beslist niet de enige was die Paarlberg op zijn woord geloofde en ervan overtuigd was dat het om een fatsoenlijke vastgoedman ging, bleek uit de ‘Gouden Baksteen’-onderscheiding die hij het jaar daarop kreeg overhandigd uit de handen van Marijn Snijders, CEO van Troostwijk O.G.

Ook daarna bleef ik contacten met Paarlberg onderhouden. Over zijn vastgoedactiviteiten, over het geruchtencircuit rond zijn persoon en over de claim die hij had op Endstra. Ik had in die tijd als hoofdredacteur van Vastgoedmarkt trouwens ook contact met Willem Endstra, met name over diens overname van het Kurhaus Hotel, tot dan eigendom van ING Real Estate. Ik sprak Endstra nog telefonisch een week over zijn gewelddadige dood en in dat gesprek maakten we zelfs een afspraak voor een week later.

Kort na de moord op Endstra berichtte De Telegraaf – met een foto van Paarlberg op de voorpagina, inclusief het bekende zwarte balkje – dat de vastgoedmagnaat was aangehouden voor verhoor in het onderzoek naar de liquidatie van ‘de bankier van de onderwereld’. Paarlberg was overigens niet de enige vastgoedman die dat lot trof. Tientallen van hen zijn in die dagen voor verhoor opgeroepen, omdat hun naam in de Endstra-tapes en in de in zijn kantoor aangetroffen dossiers voorkwamen. Alleen in het geval van Paarlberg leidde dat tot een prominent bericht op de voorpagina, nogal curieus omdat ook op de redactie van die krant – en zeker bij de schrijver van het bericht, John van den Heuvel – bekend was dat Paarlberg een flink aandelenbelang in de Telegraaf-onderneming had.

Wat er daarna gebeurde is bekend en terug te vinden in de talrijke publicaties over Endstra, Willem Holleeder en Paarlberg die sindsdien zijn verschenen. Ook in het Brandpunt-item van gisteren komt dat uitgebreid aan bod. Eerst werd Holleeder tot tien jaar gevangenisstraf veroordeeld – die hij inmiddels heeft uitgezeten – vanwege het afpersen van Endstra. Hierbij stond echter ook – uniek in de Nederlandse rechtspraktijk – Paarlberg in feite terecht, omdat de veroordeling van Holleeder geheel gebaseerd was op de aanname dat Paarlberg door Holleeder van Endstra afgeperste geld had witgewassen. En pas daarna – dus na het vonnis en hoger beroep in de zaak-Holleeder – kwam Paarlberg zelf voor de rechter. Eerst werd hij tot viereneenhalf jaar veroordeeld wegens het witwassen van door Holleeder van Endstra afgeperste geld en daarna in hoger beroep tot vier jaar. En ook in cassatie bleef dit vonnis staan, hoewel de hele veroordeling terug te brengen is op zogenoemd ‘circumstantial evidence’. Het OM heeft namelijk nooit kunnen aantonen dat Paarlberg en Holleeder elkaar ‘zakelijk of privé’ kennen of dat er afspraken zijn gemaakt om geld bij Endstra af te persen dat vervolgens door Paarlberg moest worden witgewassen. Het OM heeft dus nooit kunnen aantonen dat die contacten er zijn geweest en er is ook nooit enig bewijs geleverd voor geldstromen tussen Paarlberg en Holleeder.

Ik ben de afgelopen acht jaar contact met Jan-Dirk Paarlberg blijven houden. Niet omdat ik vind dat ik het voor hem moet opnemen, maar omdat ik het een aardige en fatsoenlijke man vind. Ik beschik over zeker een meter aan dossiers en artikelen, inclusief alle vonnissen en het ingebrachte materiaal tijdens de processen. Ik ken het dossier tegen Paarlberg goed, net als de onderzoeksjournalist Wim van de Pol (‘Crimesite’) , die gisteren aan het woord kwam in de Brandpunt-reportage. Ik deel diens mening en verbazing over de drie vonnissen die door de onafhankelijke rechter in Nederland over Paarlberg zijn geveld. Ik zeg niet dat ik zeker weet dat Paarlberg onschuldig is van hetgeen hem verweten wordt en waarvoor hij is veroordeeld, ik zeg dat in mijn ogen hetgeen hem ten laste is gelegd door het OM niet zonder enige twijfel is bewezen. En dat impliceert in mijn ogen dat hij ten onrechte is veroordeeld.

Ik bezocht overigens Paarlberg in juli in Saint-Tropez als journalist en bekende. Ik wist toen al dat Sven Kockelmann hem voor Brandpunt zou interviewen om daarmee te anticiperen op een eventuele uitlevering. In het gesprek met Kockelmann noemt Paarlberg ook in voorzichtige bewoordingen de redenen op waarom hij aanvankelijk uitstel van uitlevering had gekregen van de Franse autoriteiten. Met huisarrest. Een dubbele longembolie eind vorig jaar, ademhalingsproblemen als gevolg van een zware operatie in maart en het overlijden van zijn geliefde vriendin en partner Ineke, begin januari. Toen ik hem in juli bezocht lag hij vijf uur per dag aan een zuurstofapparaat, omdat hij bijna geen adem kon krijgen. Ik schrijf dit niet op om u op te roepen medelijden met Paarlberg te hebben. Hij is er beroerd aan toe, ook financieel, maar kan zich nog steeds goed staande houden en is strijdbaar, zoals gisteren bij Brandpunt bleek.

Ik schrijf dit ook op, omdat De Telegraaf op 12 april kopte dat ‘Paarlberg als God in Frankrijk zou leven’. Weer zo’n schrijfsel van Telegraaf-coryfee John van den Heuvel. Iedereen die in Paarlberg geïnteresseerd is, wist toen al lang dat hij van de Franse autoriteiten om medische redenen uitstel van uitlevering aan Nederland had gekregen, maar Van den Heuvel moest dit op de hem zo bekende manier aandikken en veel andere media – inclusief de kwaliteitskranten – namen het gewoon klakkeloos over. Wat Van den Heuvel er niet bij zette in zijn berichtje was dat hij enige dagen daarvoor contact met Paarlberg had gezocht en hem een positief – maar dan wel exclusief – interview in het vooruitzicht had gesteld. Waarop Paarlberg hem had laten weten daar niets voor te voelen, gezien de toon en vooringenomen manier van publiceren over hem in de jaren ervoor. En dan neemt zo’n ‘excellente’ journalist als Van den Heuvel natuurlijk wraak en laat de hoofdredactie van de Telegraaf dat ook gewoon toe. Ik noem dat geen journalistiek, maar chantage. Als ‘God in Frankrijk’ zo moet leven, kan hij beter afzien God te zijn.

Hoewel Jan-Dirk Paarlberg nu heeft aangekondigd een herzieningszaak tegen zijn veroordeling voor te bereiden en zijn zaak bij het Europese Hof voor te leggen, zal dat hem niet helpen bij het uitzitten van de huidige veroordeling. Dat betekent dat hij sinds begin deze maand echt begonnen is aan het uitzitten van een gevangensistraf van vier jaar, wat concreet neerkomt op de helft. Tenzij zijn gezondheidstoestand dermate verslechtert, dat hij naar huis mag gaan. Maar dat komt niet zo vaak voor, weet ook Holleeder. Het aanhangig maken van zijn zaak bij het Europese Hof zal Paarlberg evenmin helpen, terwijl het nog maar de vraag is of een herzieningszaak (een ‘novum’) snel op de rol kan worden geplaatst, zelfs als daarbij een gelouterde advocaat als Geert-Jan Knoops assistentie verleent, zoals bepaalde media schrijven.

Ik heb dit weekeinde de reacties gelezen onder de berichtgeving in De Telegraaf over de door Paarlberg aangekondigde herzieningszaak en die liegen er niet om. Meer dan honderd reacties die vrijwel allemaal de vloer met hem aanvegen. En dat op een manier waar ‘de honden geen brood van lusten’. Zo gaat dat in Nederland. Van de kant van het ‘klootjesvolk’ hoeft Paarlberg in ieder geval geen sympathie te verwachten. Ik denk echter dat zulke reacties hem strijdbaar maken, ook al is die strijd feitelijk onmogelijk. Dat zouden ze mij ook doen, zeker als ik van mening ben onschuldig te zijn.

ruuddewit | september 8, 2014 om 2:59 pm | Categorieën:Uncategorized | URL:http://wp.me/p2fmXN-jg

 

Banken en verzekeraars moeten leren luisteren (column BNR 21 juni 2014)

De afgelopen 2 jaar zijn onze banken financieel gezien in rustiger vaarwater terecht gekomen. De resultaten van de stresstesten straks in oktober zullen dat wel uitwijzen. Banken hebben gewerkt aan hun vermogenspositie en er wordt alweer over beursgangen gesproken. Dit is een verdienste van de politiek, zowel de Kamer als de Regering, en de toezichthouders. Vanzelfsprekend werd er flink geklaagd over de opeenstapeling van regels, maar eerlijk is eerlijk, het was gewoon nodig. In mijn ogen was de grootste doorbraak het ter discussie stellen van het verdienmodel van banken, vermogensbeheerders en verzekeraars met als sluitstuk het wettelijk vastleggen van het provisieverbod. Het nieuwe modewoord bij de financiele instellingen en hun lobbyclubs, de NVB en Verbond van Verzekeraars, is nu   ‘klant centraal”.

Ik heb in 78 columns dit proces kritisch gevolgd en getracht mij niet te laten verleiden tot ‘bank- en bankiersbashing’. Daarvoor zijn onze banken en verzekeraars gewoon te belangrijk. Aan de vooravond van Kerst 2013 zei ik hier op de zender “ je mag dan niet van bankiers houden, je hebt ze wel nodig”.

Het werd en wordt mij niet gemakkelijk gemaakt. Ik heb mij vooral verbaasd en geirriteerd over het schijnbare onvermogen van banken en verzekeraars om op een normale manier een dialoog aan te gaan met alle stakeholders, de politiek, de wetenschap, de klanten en vooral de maatschappij. De gebrekkige communicatie is geen incident, maar symptomatisch voor het feit dat banken en verzekeraars, ondanks hun cruciale maatschappelijke rol niet weten om te gaan met een maatschappij die mondiger is geworden.

Het is mij de afgelopen weken weer pijnlijk duidelijk geworden door ABN  AMRO en haar 20% salarisverhoging en ING die zou overwegen haar hoofdkantoor buiten Nederland te plaatsen. Ik vind het het recht van beide banken om dergelijke besluiten te nemen en met name de politiek moet eens leren even op haar tong te bijten alvorens te reageren en dat geldt zeker voor de Minister van Financien, maar de banken hadden beter moeten inschatten hoe dit zou vallen bij de klanten. Gelijk hebben is iets anders dan gelijk krijgen.

Het is mijn stokpaardje en duidelijk niets voor niets. Banken moeten een Chief Client Officer, nee beter een Chief Society Officer, benoemen in Raad van Bestuur met vergaand mandaat. Als de banken en de verzekeraars weer het respect willen terugverdienen, dan moeten ze eerst weer moeten leren om te luisteren naar ons. Klant centraal zeg je niet, klant centraal schrijf je niet op in fance brochures, klant centraal doe je. Daar heb ik geen column meer voor nodig.

 

Overheid werkt crowdfunding tegen (column 14 juli 2014)

Ik heb tijdens mijn studie een paar gewerkt als student-assistent. Ik kan het iedereen aanraden: studeren en dan ook nog eens betaald worden door de universiteit, dat is nog eens wat anders dan het leenstelsel! In 1980 werkte ik mee aan een boek over de achtergestelde lening met garantie van de overheid. Destijds was deze lening bedoeld om ons grootbedrijf te redden dat letterlijk op de rand van de afgrond stond. L’histoire se répète, want de achtergestelde lening is terug, maar nu om het MKB te redden. Eindelijk is de overheid wakker geworden en heeft vorige week een reeks maatregelen aangekondigd om de kredietverlening aan MKB weer op gang te brengen.

De overheid verstrekt vooral garanties, het meeste geld moet komen van banken en private partijen. Ik vermoed dat we van de banken niet teveel moeten verwachten. ING’s topman Nagel heeft meermalen gezegd dat MKB bedrijven met een goed businessplan wel degelijk krediet krijgen. Banken zijn echter scherper gaan kijken naar de risico’s, logisch, zij moeten de belangen van de spaarders zwaar laten wegen. En de banken wijzen er voortdurend op dat het lage eigen vermogen van het MKB het grootste probleem is en dat banken niet op aarde zijn voor het verstrekken van eigen vermogen.

Dat eigen vermogen kan heel goed worden opgebracht door de private sector. De lage rentestand zorgt voor meer vraag naar risicodragende investeringen. Ik zie twee interessante mogelijkheden. In de eerste plaats de beurs. Nee, niet Euronext, dat is de beurs voor gerecycled eigen vermogen geworden, zie Nationale Nederlanden. Concurrent NPEX doet het beter. Deze week gaat Fastned, snelladers van electrische auto’s, echt nieuw geld ophalen.

De andere mogelijkheid is crowdfunding. Het gaat ondertussen om vele tientallen miljoenen. Onze overheid werkt via de toezichthouder crowdfunding echter tegen. Een particulier mag maar 20.000 euro in crowdfunding steken. Ik herhaal 20.000 euro. Particulieren moeten blijkbaar door onze overheid betutteld worden. Gelukkig zijn er meerdere platforms, maar het kan erger. In Engeland mag je maar 10% van je vermogen in crowdfunding steken.

Het is allemaal te zot voor woorden. Aan de ene kant roepen dat de private sector met geld over de brug moet komen, aan de andere kant elke vorm van risico willen uitbannen. Dat werkt niet. De toezichthouder moet er voor zorg dragen dat de platforms goede informatie aan beleggers geven, bijvoorbeeld door richtlijnen te geven voor risicoclassificatie en voorlichting. Er staat 380 miljard spaargeld bij de banken bijna renteloos weg te rotten. Met 1% daarvan zal de motor van de economie weer aanslaan.

Interview van paul buitink (30 juni 2014) met Peter Verhaar: over bitcoins en bankwezen

Hier zijn al mijn columns (78) voor BNR

21 juli 2014                           Banken en verzekeraars moeten leren luisteren

14 juli 2014                           Overheid werkt crowdfunding tegen  

30 juni 2014                         Intrekken die vergunning

23 juni 2014                        AFM, stop de bemoeienis

 16 juni 2014                        Kortzichtige beleggers in ING

2 juni 2014                            Naar een geintegreerde Europese beurs 

26 mei 2014                         Breng het MKB naar de beurs, niet de banken 

19 mei 2014                          Het kan snel gaan met nieuwe vormen van geld

12 mei 2014                          Lakeman is een fenomeen

5 mei 2014                            De pandbrief is terug, maar dan anders

28 april 2014                       Economen en complexiteit

14 april 2014                        Leven zonder banken

7 april 2014                         Wie gaat verzekeraars aanspreken op gedrag

31 maart 2014                    Ik heb een bancaire doodzonde begaan

24 maart 2014                    Niet meer, maar minder spreiding in effectenportefeuilles

17 maart 2014                    ING is terecht bang voor Google

10 maart 2014                    Transparantie en verantwoording

3 maart 2014                      Kanttekeningen bij een slecht AFM-rapport

24 februari 2014              Het gaat om de liquiditeitsbuffers

 17 februari 2014              De rente op de staatsschuld is helemaal niet hoog

 10 februari 2014              Zichtbare bankiers passen beter op

 3 februari 2014                 De zure druiven van Barnier

27 januari 2014                Het jorisdriepinter toezichtsmodel

 20 januari 2014               Welke bank zegt ‘nee’ tegen IBAN

 13 januari 2014                Medewerkers Barnier mogen niet naar de film

6 januari 2014                   Geen glazen bol nodig

30 december 2013          Terugblik 2013

23 december 2013          Bankbashen en oestergedrag plus enkele relevante vragen voor bankiers en politiek

16 december 2013          Crowdfunding

 9 december 2013           Provisieverbod

 2 december 2013          Keep on dreaming

 25 november 2013       Schandalige opmerking van Dijsselbloem

 18 november 2013       SEPA kan ramp worden voor de Goede Doelen

 11 november 2013       Financieel analfabetisme

 4 november 2013         RABO-top is onthutsend naief

 28 oktober 2013           Deze stresstest wordt een succes

21 oktober 2013             Onze staatsschuld is juist laag

 14 oktober 2013           Generationvertrag

 7 oktober 2013             Gij zult (verplicht) oppotten

30 september 2013     Hommage aan Hommen

23 september 2013      Goed voorbeeld doet goed volgens

16 september 2013      Dezelfde steen

9 september 2013         Derivaten

 2 september 2013        RADAR ruikt bloed

 26 augustus 2013         Dijsselbloem heeft een probleem

15 juli 2013                      AEX-index is een duiventil

8 juli 2013                        Een zoutloos compromis

1 juli 2013                        Zichtbare bankiers passen beter op

24 juni 2013                    RABO een normale bank? Niet doen

17 juni 2013                    Koffiedik kijken op de huizenmarkt

10 juni 2013                    Beurzenfusies

3 juni 2013                       Solidariteit in pensioen? Liever niet!

27 mei 2013                     Execution Only

13 mei 2013                     Iedereen een bankrekening

6 mei 2013                       Robin Hood als flitshandelaar

29 april 2013                  Niet zaaien, maar rooien

22 april 2013                  Beschermingsfactor van de bitcoin

15 april 2013                   Digitaal advies

1 april 2013                      Een merkwaardige spagaat

25 maart 2013                Technocratische arrogantie

18 maart 2013                Geen cadeautjes voor de banken

11 maart 2013                 Bankbonussen afschaffen heeft geen zin

4 maart 2013                   Deense hypotheken

25 februari 2013            Tarivering uit angst

18 februari 2013            Dijsselbloem is niet bang

11 februari 2013            Geduld van de burger met de banken is op

4 februari 2013              Nederland stelt geen moer meer voor

28 januari 2013             Vriendschap en Vijandschap in de EU

21 januari 2013              Beleggen in obligaties is zo niet 2013

14 januari 2013              Liquiditeitsregels vooral goed voor de banken

7 januari 2013                De levensloopregeling en het ABP opheffen

24 december 2012       Geen dure Franse champagne in 2013

17 december 2012       Een relaxte Europese top

10 december 2012       Banken als het beste van twee werelden

3 december 2012         EU moet banen maken

26 november 2012      Snelle zakenbankiers rekenen zich rijk

19 november 2012       Dubbele moraal bij belastingontwijking

12 november 2012       Bittere champagne voor assurantietussenpersonen

 

 

 

Intrekken die vergunning (30 juni BNR 2014)

Met het Amerikaanse Ministerie van Justitie valt niet te spotten. De Amerikanen weten precies waar ze wetsovertreders moeten pakken, namelijk in de portemonnee. En geen moralistische praatjes of opgestoken vingertjes, nee u gaat betalen en dan geen symbolische bedragen, maar bedragen die echt pijn doen. Vandaag zal bekend worden dat de grootste bank in Europa BNP Paribas een boete van 6.5 miljard euro krijgt omdat haar Zwitserse vestiging zaken heeft gedaan met landen die op de zwarte lijst van Amerika staan. Het is een grote boete, maar het zal de bank niet doen omvallen. Het is bruto 1 maal de jaarwinst en met een eigen vermogen van 90 miljard kan BNP het wel betalen. Het is niet de eerste keer dat de Amerikanen boetes uitdelen voor dit vergrijp. Inmiddels zijn acht Europese banken bestraft, waaronder ABN AMRO, boete 370 miljoen en ING, boete 450 miljoen.

Vanuit Europa begint de kritiek aan te zwellen en inmiddels hebben Daniele Nouy, voorzitter van bankentoezicht en zelfs de Franse president Hollande zich in de discussie gemengd. De boetes zouden het financiele systeem in Europa in gevaar brengen en de transacties van de Zwitserse dochter waren niet in strijd met de Zwitserse of Franse regelgeving. De grondslag voor de veroordeling is het feit dat BNP een Amerikaanse bankvergunning heeft en die wil zij niet kwijt. Niet alleen omdat zij actief in de VS wil blijven, maar belangrijker, omdat de dollar nog altijd de valuta is waarin het overgrote deel van de internationale handel plaatsvindt en die dollar-clearing uiteindelijk via de Amerikaanse vestiging loopt.

Ik kan de boete nog wel volgen,maar nu wil Justitie BNP ook voor een jaar uitsluiten van de dollar-clearing. Dit is ernstig, want dan bemoeit de VS zich ingrijpend met het businessmodel van Europese banken. Dat gaat veel te ver en gaat het lijken op ‘financieel kolonialisme’ zoals onlangs een oud-Fortis bankier in het Financieel Dagblad schreef.

In 2008 hebben de grote Amerikaanse zakenbanken volstrekt waardeloze producten verkocht aan Europese banken en pensioenfondsen. Hoe lang laat Europa dit ongestraft?

Het wordt de hoogste tijd we terugslaan en Nederland kan het voortouw nemen. Vorige week werd overduidelijk dat de Amerikaanse zakenbanken Vestia hebben uitgezogen, maar dat zij zich niet hoeven te verantwoorden voor de Parlementaire Enquete -commissie. Ik zeg: trek hun vergunning voor 5 jaar in.

Want ik hoef u toch niet te vertellen wie er straks op de eerste rang zitten om de financieel buitengewoon aantrekkelijke klus te klaren om de Staat te helpen Reaal te verkopen en de beursgang van ASR te verzorgen.

 

AFM, stop de bemoeienis (column 23 juni 2014)

Je zal maar ondernemer willen worden in de financiele wereld om de zaak daar eens flink op te schudden. De Autoriteit Consument en Markt zou dat graag zien. Ik ook, maar als je ziet hoeveel bewegingsruimte je vervolgens krijgt als ondernemer, dan zakt je soms de moed in de schoenen.  En dan heb ik het nu niet over de vele formulieren die ingevuld moeten worden of hoge vermogenseisen die gesteld worden. Dat snap ik wel. Nee, dan heb ik het over de toezichthouder die zich ingrijpend bemoeit met de wijze waarop de ondernemer geld wil verdienen, de producten die worden aangeboden of hoe het personeel wordt beloond. Je eigen bedrijf inrichten, daar ben je toch ondernemer voor geworden?

Een paar weken geleden heeft de AFM zich opnieuw uitgesproken over het verdienmodel van vermogensbeheerders. Na eerst de stiekeme kickbacks geschrapt te hebben, volkomen terecht want dat waren perverse prikkels die er voor zorgden dat vooral de beleggingsfondsen met hoogste distributievergoeding in de portefeuilles van klanten terecht kwamen, heeft de AFM nu de commissiestructuur op de korrel. De toezichthouder wil af van een vast percentage van het belegde vermogen, een praktijk die al decennia wordt gebruikt. De AFM wil dat er een uurtarief gebruikt gaat worden, het bekende  ’uurtje-factuurtje’.

Los van het feit dat ik vind dat de AFM zich hiermee niet moet bemoeien, ben ik uitermate sceptisch over een uurtarief. Ik heb het in 1998 bij de VEB BottomLine geprobeerd en het is falikant mislukt. Klanten horen de klok tikken en hebben moeite met het onzekere eindbedrag. Ik ben wel een voorstander van een  vast bedrag per periode. Een percentage over het vermogen heeft mij altijd verbaasd. Door de opmars van het online-beleggen is het werk voor een vermogen van 25.000 euro hetzelfde als voor een vermogen van 1 miljoen.

Maar ik zie ook de nadelen, met name voor mensen met een beperkt vermogen. Een vast bedrag kan dan onevenredig drukken op het eindresultaat en dat kan dan weer strijdig zijn met de zorgplicht van de vermogensbeheerder.

Mijn oproep aan de toezichthouder is dat de markt dit moet oplossen. Het is niet het een of het ander. Voor beide is iets te zeggen. Het aangeboden product, inclusief de prijsstelling moet passen bij de doelgroep. Daar mag de AFM op toezien en ook van de vermogensbeheerder eisen dat de prijsstelling duidelijk wordt uitgelegd. Maar als je meer ondernemers wilt in de financiele dienstverlening, dan moet je ze wel de vrijheid geven zelf de keuze te maken.

Kortzichtige beleggers in verzekeraars (BNR 16 juni 2014)

In november 2007 nam de Chinese verzekeraar Ping An een fors belang in bankverzekeraar Fortis. Een jaar later konden de Chinezen hun belang tot nul afschrijven. Blijkbaar kruipt het bloed waar het niet gaan kan, want in april van dit jaar besluiten drie Aziatische partijen, vooruitlopend op de beursgang in het najaar van 2014,  flink te investeren in verzekeraar Nationale Nederlanden. De verzekeringsbazen blaken van zelfvertrouwen. Want niet alleen Nationale Nederlanden wil naar de beurs, ook ASR wil de stap wagen. En minister Dijsselbloem wil nog deze zomer het verkoopproces van Reaal opstarten.

Nu weet ik dat beleggers soms opportunistisch en kort van memorie zijn. Ik hoop dat zij zich niet laten verblinden door het grote koerssucces van de verkochte Amerikaanse verzekeringsactiviteiten van de ING Groep. De koers van Voya Financial is al 85% gestegen. Ik raad beleggers daarom aan om de toekomstvisie van DNB op verzekeraars aandachtig te lezen. DNB is ronduit somber. Het traditionele verdienmodel in Nederland is zo dood als een pier. Er worden nog nauwelijks individuele levensverzekeringen verkocht, terwijl de bestaande polissen vaak garanties bevatten die door de lage rente lastig na te komen zijn. Topman Friese van Nationale Nederlanden praat dan ook niet over groei, maar over kostenreductie.

Ernstiger is dat DNB zich grote zorgen maakt over de woekerpolissen. DNB maakt zich dan vooral druk om het gebrek aan vertrouwen in de sector. Dat doe ik ook, maar DNB mag nu ook wel eens gaan kijken naar de consequenties voor de solvabiliteit. Vorige week heeft het Europese Hof een buitengewoon belangrijke uitspraak gedaan in een zaak tegen, toevallig, Nationale Nederlanden. Volgens de advokaat-generaal Sharpston is de 3e Europese Richtlijn voor verzekeraars uit 1996 heel helder. De verzekeraar moet aangeven hoe de premies worden besteed en met name hoeveel kosten in mindering worden gebracht en dus niet belegd kunnen worden. Volgens het Hof  kon de klant geen juist oordeel vormen over het product. Opvallend was dat mevrouw Sharpston in haar conclusie opmerkte, dat zij ook niet precies begreep hoe product werkt. De Stichting Wakkerpolis is nu klaarwakker. Het gaat alleen al bij Nationale Nederlanden om 500.000 polissen. Deze stichting had al eerder succes geboekt bij KIFID. De verzekeraar moest 6.000 euro per polis terugbetalen.

Als verzekeraars het vertrouwen willen terugwinnen, dan moeten ze stoppen met wervende marketingpraatjes, maar een streep gaan zetten onder het woekerpolisdossier. De vele claimstichtingen waren al niet van plan weg te gaan en na deze Europese uitspraak helemaal niet meer. En de beursgangen? Beleggers vinden niets vervelender dan onzekere juridische claims.